Κέντρο Ολιστικής Συναισθηματικής Ανάπτυξης «Συναισθηματίζειν»

  Ένα από τα πιο συνηθισμένα παράπονα των γονιών είναι για το πώς τα παιδιά προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή. Όταν τα παιδιά χρησιμοποιούν λάθος τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή, όπως να προκαλούν φασαρία, να υπερβάλλουν ή να προσποιούνται ότι πονάνε, νιώθουν ότι κινδυνεύουν να αγνοηθούν και ζητούν άμεσα και ανοιχτά προσοχή. Πριν γίνουμε έξαλλοι, ας αναρωτηθούμε: Πώς έμαθε το παιδί να είναι χειριστικό; Γιατί δεν μπορεί να ζητήσει ανοιχτά μια αγκαλιά, μια απάντηση στην ερώτησή του ή να το παίξουν; Ξανά και ξανά όμως τα παιδιά επιπλήττονται επειδή κλαίνε ή θυμώνουν. Ας το ξεκαθαρίσουμε: τα συναισθήματα δεν είναι κακή συμπεριφορά. Αντίθετα, η καταστολή των συναισθημάτων τους τα βλάπτει: με την πάροδο του χρόνου, αν γίνεται επανειλημμένα, καταστρέφει την ικανότητά τους να σχετίζονται με τους άλλους. Η συναισθηματική «λογοκρισία» ξεκινά από νωρίς. Ένα από τα πιο συνηθισμένα πράγματα που λέμε σε ένα μωρό που κλαίει είναι «Σσσς!». Το λέμε καταπραϋντικά, αλλά γιατί ακριβώς τα κλείνο...

Ο εγκέφαλος ενός παιδιού δεν είναι ένας μικροσκοπικός εγκέφαλος ενηλίκων. Είναι ένας εγκέφαλος που γεννήθηκε υπό κατασκευή και συνδέεται με τον κόσμο. Και εναπόκειται στους γονείς να δημιουργήσουν έναν κόσμο, που θα είναι πλούσιος με οδηγίες καλωδίωσης. Με βάση χρόνια έρευνας στη νευροεπιστήμη και την ψυχολογία, εδω θα βρείτε έξι to do things διαπαιδαγωγώντας το παιδί σας, που θα το βοηθήσουν να δημιουργήσει έναν εγκέφαλο ευέλικτο και ως εκ τούτου ανθεκτικό.  1. Γίνετε κηπουρός, όχι μάστορας.   Οι μάστορες χαράζουν ξύλο στο σχήμα που θέλουν. Οι κηπουροί βοηθούν τα φυτά να αναπτυχθούν μόνα τους, δημιουργώντας ένα γόνιμο έδαφος. Μπορεί να θέλετε το παιδί σας να παίξει βιολί, αλλά το να το αναγκάσετε να κάνει μαθήματα μπορεί να δημιουργήσει ένα παιδί που βλέπει τη μουσική ως μια δυσάρεστη αγγαρεία. Η προσέγγιση του κηπουρού θα ήταν να δώσετε στο παιδί μια ποικιλία μουσικών ερεθισμάτων και να δείτε αν προκαλούν το ενδιαφέρον του παιδιού σας. Μόλις καταλάβετε τι είδος φυτού καλλιερ...

«Όχι! Η μαμά να πάρει το μπουκάλι με το νερό μου!»  «Θέλω να κοιμηθώ εγώ δίπλα στη μαμά!» Προσκόλληση. Προτίμηση για έναν γονέα. Τα παιδιά καθοδηγούνται από τον εξελικτικό μηχανισμό προσκόλλησης, ο οποίος υποστηρίζει ότι η διατήρηση της εγγύτητας με έναν γονέα είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η επιβίωση σε περιόδους άγχους και αβεβαιότητας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά σας είναι επιφυλακτικά σχετικά με το πού βρίσκεστε, φωνάζοντας το όνομά σας μόλις είστε εκτός θέασης. Τα παιδιά νιώθουν άνετα όταν έχουν ένα άτομο. Πολλά παιδιά καλύπτουν τις συναισθηματικές ανάγκες ασφάλειας με έναν γονέα και απομακρύνουν τον άλλο. Αυτό δεν είναι αντανάκλαση της αγάπης. Είναι αντανάκλαση του φόβου. Για τον προτιμώμενο γονέα: αυτό είναι ένα στάδιο. Δεν έχετε κάνει τίποτα λάθος. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να κάνετε περισσότερα με το προσκολλημένο σας παιδί, όταν το αισθάνεστε σωστό, αλλά και να ακούσετε τις δικές σας ανάγκες και να πείτε, «Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου στο ...

«Πες συγνώμη» λέμε στα παιδιά μας όταν αρπάζουν το παιχνίδι κάποιου, χτυπούν τον αδελφό τους ή κάνουν κάποια παρόμοια πράξη, καθώς μαθαίνουν να σέβονται τα υπάρχοντα και τα σώματα των άλλων. Και εκεί, συνήθως, τελειώνει η συνομιλία, με λίγη ή καθόλου συζήτηση για το τι συνέβη, για το τι ήταν επώδυνο για τον άλλο, για το τι θα χρειάζεται να κάνει το παιδί τώρα και τι θα μπορούσε να έχει γίνει αλλιώς. «Συγνώμη!» Μια πραγματική συγγνώμη πρέπει να περιέχει την αληθινή αναγνώριση ότι έγινε λάθος. Και αυτό μπορεί να πολύ δύσκολο: σε κανέναν δεν αρέσει να παραδέχεται ένα λάθος... Για να απενοχοποιήσουμε τη συγγνώμη, πρέπει αρχικά να προσέξουμε τον τρόπο, με τον οποίο αντιδρούμε στα λάθη των παιδιών.  «Πώς να βοηθήσω το παιδί;» Το πρώτο βήμα είναι να δώσουμε χρόνο στο παιδί να ηρεμήσει, ώστε να είναι σε θέση να μας ακούσει. Δεν είναι, λοιπόν, καλή ιδέα να φωνάξετε: «Σταμάτα να τρέχεις και επιστρέψτε το παιχνίδι στον φίλο σου αμέσως!». Θα ήταν προτιμότερο να πούμε κάτι, όπως «Αν δοκιμάσεις ...

Πολλοί γονείς ανησυχούν ότι η εμφάνιση των αρνητικών τους συναισθημάτων μπροστά στα παιδιά τους θα τα κάνει να υποφέρουν. Το φαινόμενο της «συναισθηματικής μετάδοσης» είναι πραγματικό και μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι οι γονείς μπορούν να μεταφέρουν το άγχος ή τον φόβο τους στα παιδιά. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η θεωρία που λέει ότι πρέπει να «είμαστε πραγματικοί» με τα παιδιά μας, και ότι θα επωφεληθούν από την παρακολούθηση ενός γονέα που αγωνίζεται και αντιμετωπίζει τα αρνητικά συναισθήματά του, όπως κάθε άλλος άνθρωπος.  Υπάρχουν τρεις έννοιες που πρέπει να ληφθούν υπόψη όταν πρόκειται για συναισθηματική παρουσίαση μπροστά στα παιδιά: καταστολή, «ανεξέλεγκτη» έκφραση και συζήτηση συναισθημάτων.   🤫Η καταστολή του συναισθήματος είναι όταν κρύβετε τα εξωτερικά σημάδια ενός συναισθήματος. Δυστυχώς, δεν λειτουργεί πολύ καλά - η πράξη της καταστολής του συναισθήματός σας αυξάνει στην πραγματικότητα την αρτηριακή σας πίεση. Οι παρατηρητές μπορούν να αναλάβουν την αγωνία...

Δεν είσαι κακός γονέας. Το παιδί σου δεν είναι κακό παιδί.  Τι συμβαίνει όταν τα παιδιά μας συμπεριφέρονται με «κακές συμπεριφορές»; Ένα παιδί χτύπησε τον/τη αδελφό/η του. Ένα παιδί είπε ψέματα. Ένα παιδί δεν κλείνει την τηλεόραση. Η συνέχεια Τιμωρία ή ανέχεια; Όρια ή χαλαρότητα; Συνήθως το πώς θα αντιδράσουμε συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που αντιδρούσαν οι γονείς μας στις δικές μας, ανάλογες συμπεριφορές. Το παράδειγμα «Είσαι κακό παιδί. Δεν θα πας στο πάρκο». Το αποτέλεσμα Τα παιδιά αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως κακό παιδί και στη συνέχεια ενεργούν σύμφωνα με αυτή την ταυτότητα.  Η αλλαγή Δεν παρατηρείται εύκολα ότι κάτω από τέτοιου είδους συμπεριφορά υπάρχει ένα συναίσθημα, ένας φόβος, μια ανεκπλήρωτη ανάγκη, ένα παιδί που αναζητά ασφάλεια και σύνδεση. Παύση Τι θα γινόταν αν εκείνη τη στιγμή αντιδράσουμε με πρόθεση καλοσύνης; Τι θα γινόταν αν αντιδρούσαμε με αγάπη και σεβασμό στην κρυφή, εσωτερική ανάγκη του παιδιού, το οποίο δεν ξέρει πώς να την εκφράσει αλλιώς; Τι θα γιν...

Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο μέρος όταν είσαι μικρός. Η ντροπή είναι ένα πολύ φυσιολογικό χαρακτηριστικό της πρώιμης παιδικής ηλικίας.  Σε μια μελέτη στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, οι ντροπαλοί άνθρωποι βρέθηκαν να έχουν υπερδραστήρια αμυγδαλή, κάνοντας τους να θέλουν να εγκαταλείψουν κοινωνικές καταστάσεις. ✔️Τα ντροπαλά παιδιά δεν χρειάζεται να αλλάξουν, αλλά μπορούν να μάθουν πώς να αισθάνονται πιο άνετα. Δοκιμάστε τους παρακάτω τρόπους και δώστε στα παιδιά τις ευκαιρίες που χρειάζονται: 1. Γίνετε το παράδειγμα Ένας από τους καλύτερους τρόπους είναι η μοντελοποίηση. Δείξτε στο παιδί σας πώς αλληλεπιδράτε με άτομα στην καθημερινή ζωή: στο μανάβικο ή με φίλους της οικογένειας. 2. Απενοχοποίηση Είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσατε κι εσείς κοινωνική δυσφορία. Μοιραστείτε τις στιγμές που έπρεπε να μιλήσετε μόνοι σας ή να νιώθετε νευρικοί γύρω από τους συνομηλίκους σας. 3. Αποφύγετε να το αποκαλείτε «ντροπαλό». Η αναφορά στο παιδί σας ως «ντροπαλό/ή» μεταφράζεται από το παιδί ως ένα χ...

  «Άντε, βρε, ολόκληρος άντρας!» Τι μαθαίνουν στα αγόρια αυτές οι φράσεις; Να μην δείχνουν ποτέ αδυναμία. Ότι δεν τους επιτρέπεται να δείχνουν τα αληθινά τους συναισθήματα. Να αναπτύσσουν δυσκολία στην έκφραση των συναισθημάτων τους. «Τα αγόρια δεν κλαίνε». Είναι μια κοινή φράση που ακούμε συχνά. Υπάρχει κάτι λάθος με τα αγόρια που κλαίνε; Ας δούμε γιατί πρέπει να αφήνουμε τα αγόρια να κλαίνε: ✍🏼 Το κλάμα είναι μια φυσική ανθρώπινη απάντηση στον πόνο και την απογοήτευση. Το κλάμα μας βοηθά να ηρεμήσουμε.  ✍🏼 Αν ένα παιδί δεν εκφράζεται και συγκρατεί το κλάμα του, δεν μπορεί και να συνδεθεί με τον εσωτερικό του κόσμο. Έτσι, αργότερα στη ζωή του, μπορεί να είναι ανίκανο να εκφράσει τα συναισθήματά του, λόγω της πίεσης του να πρέπει να εμφανίζεται «ανδρικό» και δυνατό. ✍🏼 Η ικανότητά μας να ρίχνουμε δάκρυα ή να τα ελέγχουμε δεν καθορίζει τη δύναμη που έχουμε και δεν κάνει τα αγόρια αδύναμα. Αντίθετα, τα βοηθά να γίνουν ολόκληρα ανθρώπινα όντα. Χρειαζόμαστε ολόκληρα αγόρια, ώστ...

  Οι γονείς είναι οι προστάτες των παιδιών τους. Για να προστατέψουν τα παιδιά, συχνά, χρησιμοποιούν τη λέξη «Πρόσεχε». Το πρόβλημα είναι ότι η λέξη «Πρόσεχε» είναι τόσο αόριστη και χρησιμοποιείται τόσο συχνά, που τα παιδιά έχουν πάθει ανοσία σε αυτήν τη φράση.  🤸‍♂️Η φράση μεταδίδεται πάντα με καλές προθέσεις. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο συνήθως, λέμε στα παιδιά να προσέχουν όταν εμπλέκονται σε πιθανώς επικίνδυνες δραστηριότητες. 🤸‍♂️Όμως, η προληπτική γλώσσα όπως η λέξη «Πρόσεχε» είναι χρήσιμη μόνο όταν εξηγείται με ακρίβεια. Χωρίς συγκεκριμένες λεπτομέρειες ή καθοδήγηση, τα παιδιά δεν ξέρουν τι πρέπει να προσέχουν. Πρέπει να τους δοθεί μια εξήγηση για το τι πρέπει να προσέχουν και γιατί.  🤸‍♂️Χωρίς ακριβείς εξηγήσεις, τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τα πάντα ως απειλή. Το ασαφές, «να προσέχεις» θα μπορούσε να μεταφραστεί «Να προσέχεις τα πάντα γύρω σου. Όλα είναι κίνδυνοι». Με αυτήν την αξία που εμφυτεύεται στα παιδιά από νεαρή ηλικία, μπορεί ...

  Οι αγκαλιές είναι μαγικές.     Η απλή αγκαλιά έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι έχει πολλά οφέλη. Εάν δεν έχετε τη συνήθεια να αγκαλιάζετε τα παιδιά σας καθημερινά, σας δίνουμε 5 λόγους για να το κάνετε συνήθεια: 1. Παράγει οξυτοκίνη Η οξυτοκίνη, συχνά ονομάζεται «ορμόνη αγκαλιάς» ή «ορμόνη αγάπης». Αυτή η ορμόνη απελευθερώνεται στο σώμα μας, κατά τη διάρκεια μιας αγκαλιάς. Η οξυτοκίνη μας βοηθά να αισθανόμαστε αγαπημένοι και συνδεδεμένοι. Η οξυτοκίνη έχει πολλά οφέλη, όπως η ενίσχυση της εμπιστοσύνης, η ανακούφιση του πόνου, η βελτίωση της αυτοεκτίμησης και η αισιοδοξία. 2. Βελτιώνει τη συναισθηματική υγεία Η αγκαλιά βοηθά στη μείωση της κορτιζόλης, η οποία είναι μια ορμόνη που απελευθερώνεται όταν έχουμε άγχος. Για αυτόν τον λόγο, η αγκαλιά βοηθάει ένα παιδί που κλαίει, να ηρεμήσει.  3. Ενισχύει το ανοσοποιητικό  Η σεροτονίνη είναι μία από τις χαρούμενες χημικές ουσίες που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της αγκαλιάς και έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει το ανοσ...